Bij een bodemsanering waarbij in-situ chemische oxidatie (ISCO) wordt toegepast wordt een sterk oxidatiemiddel in de bodem gebracht. Wanneer het oxidatiemiddel in contact komt met een verontreiniging wordt deze langs chemische weg afgebroken (geoxideerd). Hierbij worden onschadelijke verbindingen gevormd. Met deze techniek is een grote hoeveelheid aan verontreiniging in een korte periode te verwijderen uit de bodem en blijft er vergeleken met andere in-situ technieken een kleine restverontreiniging achter. Vanwege de relatieve eenvoud van de techniek en de snelle afbraak van de verontreiniging is de techniek in toenemende mate populair om met name de bron van een verontreiniging aan te pakken.

 

 

 

Dit deel van de wiki is bedoeld om een algemeen beeld te krijgen van de techniek. Algemene vragen zoals: hoe werkt de techniek, welke uitvoeringsvormen vallen onder de term ISCO en waar kan de techniek worden ingezet, komen kort aan de orde. Omdat er bij het schrijven van deze wiki rekening mee is gehouden dat een bedrijf met een verontreiniging ook de mogelijke opdrachtgever van een ISCO-sanering kan zijn, zijn er ook onderwerpen opgenomen die de bedrijfsvoering kunnen raken.

 

 

 

Voor het bevoegde gezag is het voornamelijk zaak te bepalen of een ISCO-sanering haalbaar is en de gemaakte afspraken over de sanering handhaafbaar zijn. Daarnaast is het van belang inzicht te hebben in mogelijke overlast van bovengrondse activiteiten en welke vergunningen eventueel nodig zijn.

 

 

 

Dit deel van de wiki beschrijft in meer detail de werking van ISCO, de oxidatiemiddelen en verschillende uitvoeringsvormen.

 

 

Om een snelle, indicatieve afweging te kunnen maken welke ISCO saneringstechniek kan worden ingezet voor een klein tot middelgroot brongebied of pluimgebied, kan een schema geraadpleegd worden.